ความหลัง…น้ำตา

นอนไม่หลับแหะ….คิดถึงไอ้แผน
หมาที่ขี้อ้อนที่สุดถึงตัวมันจะใหญ่มัน
แต่มันก็ชอบทำตัวเหมือนหมาตัวเล็กๆ เหมือนมันยังเด็กอยู่
มันเป็นหมารู้มาก  เวลากูโมโหมันจะไม่พยายามอยู่ใกล้กู
พอสีหน้ากูเปลี่ยนปุ๊บมันจะวิ่งหนีทันที ….มันกัวกูตี
เวลานั่งกินข้าวอยู่ไอ้แผนชอบมานั่งข้างๆ
มันจะก้มหน้าแล้วเหลือกตามองด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า ขอกินหน่อยสิ
กูจะชอบแกล้งมันยั่วให้มันน้ำลายไหล  …เห็นแล้วกูขำดี
เวลากูนั่งมันชอบมานั่งซบตักกู หรือไม่ก็พยายามมานอนบนตักกู ตัวยังกะควายไอ้หมาเวร
บางครั้งกูก็แกล้งไล่มันนะ  มันก็ทำท่าเดิมก้มหน้าแล้วเหลือกตามอง
เห็นแล้วหมั่นไส้…..
ไอ้แผนมันชอบนอนกับคน แต่กูไม่เคยให้มันนอนด้วย
มันจะนอนกับแม่….วันไหนที่พ่อกลับดึกมันจะขึ้นไปนอนบนเตียงแทนที่พ่อ
พอพ่อเปิดประตูห้อง มันจะรู้ทันทีว่าเป็นพ่อ มันก็จะกระโดดลงจากเตียง
แล้วเข้าไปอ้อนพ่อทันที…บางครั้งพ่อก็ให้มันนอนด้วยแต่บางครั้งก็ไล่มันลงข้างล่าง
หมาตัวนี้มันชอบนั่งรถที่สุด ถ้าเรียกมันว่า ไอ้แผนขึ้นรถมันจะกุลีกุจรขึ้นทันที
แล้วจะต้องนั่งเบาะหน้าเท่านั่น มันชอบแอร์…แม่ชอบพามันไปตลาด
ตอนมันเด็กๆคนที่ตลาดขอซื้อมันกับแม่ในราคา 4000 โห ตั้ง 4 พัน
มันเป็นหมามีถุงเท้า  มี 4 ตา ปลายหางมีสีขาวด้วย
ลุงกูบอกว่ามันมีทุกอยู่งที่หมาควรจะมี
เวลาแม่ไปส่งกูที่โรงเรียนก็จะเอามันไปด้วยตลอด
แต่เวลาที่ไปส่งกูมันจะเจียมด้วย รู้ตัวว่ากูต้องนั่งหน้า
บางครั้งมันก็เสนอหน้ามาเบียดๆ แต่ก็ไล่มันทุกที
 
 
…….มันทนไม่ไหวแล้ว  …ไอ้แผนมันชอบไล่รถมอไซด์ 
มีครั้งหรือ 2 ครั้งที่มันกัดคนด้วย….แต่ส่วนใหญ่จะเห่าเฉยๆ
พวกอีพยาบาลที่ขับมอไซด์ผ่านหน้าบ้านมันทนไม่ไหว
มันเลยมาบอกแม่ว่าถ้าไม่จัดการกับหมาจะฟ้องมหาลัย
ตัวเลือกสุดท้ายคือต้องเอามันไปไว้ที่ราชบุรี
…ตอนที่พี่กูพามันไปราชบุรี พี่กูบอกว่ามันร้องตลอดทางเหมือนกับรู้ว่ามันจะไม่ได้กลับบ้านอีก
ตอนนั้นกูทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
 
หลังจากที่มันไปอยู่ราชบุรีได้หลายปีเหมือนกันกูก็ได้ไปเที่ยวที่นั่น
พอไอ้ผนมันเห็นกู แม่ น้อง พ่อ  มันดีใจมากมันร่าเริง ร่าเริ่ง
กูไปอยู่ที่นั่นหลายวันไอ้แผนนอนเฝ้าแม่ตลอดเหมือนกับว่าอย่าทิ้งมันอีกนะ จะไปไหนเอามันไปด้วย
น้าบอกว่าปกติมันจะไม่อยู่ที่บ้านเลย มันจะขึ้นไปวัดบนเขาตลอด
กูเลยบอกแม่ว่าขอเอามันกลับบ้านนะ….แม่กูให้ไปถามพ่อ…พ่อไม่ตอบ แต่พ่อรู้ว่ากูอยากเอาไอ้แผนกลับบ้านมาก
 
มาถึงขอนแก่นแล้วไอ้แผนจำไอ้แผนด้าได้ ..แต่ไอ้แผนด้ามันหมาหวงก้าง
ช่วงแรกๆก็กัดกันอยู่ๆไปก็เริ่มชินกันเอง…หมานะหมา
 
 
หลังจากปิดเทอมที่แล้ว….แม่โทรมาบอกว่าไอ้แผนตายแล้วนะถูกวางยาเบื่อ
ตอนประมาณตี 3 มันมาหาแม่ที่ห้องมันขี้เต็มเลย อาการเหมือนกินยาเบื่อ
แม่กูรีบพามันไปหาหมอ …แต่ร้านปิด  แม่กูเลยพามันกลับบ้าน
แล้วจับมันกรอกน้ำตาล ก็ช่วยมันได้นะ…..แม่บอกว่ามันคงหายทรมานขึ้นนิดหน่อย
พอ 6 โมงเช้าแม่กูไปตลาดยังเห็นไอ้แผนนอนอยู่  กะว่า 9 โมงร้านเปิดจะพาไปหาหมอ
พอแม่กลับมาจากตลาด..ไอ้แผนตายแล้ว
ถ้าแม่โทรมาหากูกูก็จะได้บอกว่าให้พามันไปหาหมอในเมือง
เพราะแม่กูไม่รู้หรอกว่าคลีนิคสัตแพทย์มันมีที่ไหนบ้างรู้แต่มีในมอ
แต่ที่กูเจ็บใจมากที่สึดคือมันอุตส่าสู้มาได้ถึงครึ่งทางแล้วทำไมมันอดทนอีกนิด
…….ทั้งๆที่กำลังจะรอด
 
กูไม่เคยให้อภัยคนที่ทำกับหมากูแบบนี้
 
หลังจากที่ไอ้แผนตาย ก็เหลือแต่ไอ้แพนด้า
มันแก่มากกูเลี้ยงตั้งแต่กูอยู่ป 3
กูกลับบ้านครั้งนึง ตอนไหนไม่รู้จำไม่ได้ 
พอกูกลับมากุงเทพอีกทีแม่ก็โทรมาบอกว่าไอ้แพนด้าตายแล้ว
ไอ้แพนด้าตายกูก็เข้าใจว่ามันแก่มากๆแล้ว
แต่ไอ้แผนตายมันเป็นอะไรที่ค้างคาใจกู….ถูกวางยา
ทำใจไม่ได้หรอก
 
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ทุกที
กูไม่เคยได้อยู่ตอนนี้หมากูกำลังจะตาย
 
ตอนนี้กูร้องไห้อยู่  อยู่ดีๆก็ร้อง คิดถึงหมา
กูเสียหมา 2 ตัวในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน
 
 
 
ตอนนี้ลูกกูก็กำลังท้อง …..หมาตัวนี้กูเลี้ยงมันตั้งแต่เล็กๆ
กูก็รักมันมาก  ความจริงกูรักหมากูทุกตัว
แต่ถ้ามันตายไปอีกตัว ….กูจะทำยังไง
 
 
 
 
 
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s